Jan Henryk Dąbrowski

MŁODE LATA

Przyszły wódz Legionów urodził się 2 sierpnia 1755 r. we wsi Pierzchowiec w powiecie bocheńskim. Jego ojciec Jan Michał Dąbrowski (1718-1779), ze zubożałej, choć zasłużonej wojskowo rodziny drobnej szlachty, w młodości paź króla Stanisława Leszczyńskiego, po kapitulacji Gdańska w 1734 r. wcielony został do saskiego pułku kirasjerów i od tej pory, jak wielu innych Polaków w czasach rządów Augusta III, piął się po szczeblach kariery wojskowej w armii saskiej, oferującej znacznie większe możliwości awansu niż niewielka wówczas i zaniedbana armia Rzeczypospolitej. Już jako porucznik saskiego pułku szwoleżerów Jan Michał poślubił Zofię Marię z Vorbek-Lettowów (1724-1757). Także w rodzinie matki późniejszego bohatera narodowego zawód wojskowy był tradycją, a kilka pokoleń jej przedstawicieli dosłużyło się wysokich szarż w gwardii konnej koronnej. Z małżeństwa tego urodził się zmarły przedwcześnie syn, dwie córki (wychowywane, podobnie jak matka, w wierze kalwińskiej) oraz najmłodszy Jan Henryk. Całe dzieciństwo, po stracie matki, upłynęło mu u wujostwa Kępieńskich w niedalekim Plechowie – ojca, który wojował wówczas na polach bitew wojny siedmioletniej, poznał dopiero po jej zakończeniu w 1763 r.